De DatingDoctors in de media

FHM op spreekuur

FHM OP AFSPRAAK BIJ DE DATING DOCTORS

Want vrouwen versieren is een kunst!

FHM-redacteur Sander (30) stortte zich in de wereld van professioneel versieren. Waar heb je als man anno 2007 rekening mee te houden? En wat is er tegenwoordig mis met spontaan iemand tegen het lijf lopen?

In de trein naar Rotterdam. FHM draait een dagje mee met een cursus van de Dating Doctors. Deze geneesheren van de liefde beloven ons dat we na vandaag álle meisjes aan durven te spreken, en dat in álle situaties en met de állermooisten naar huis zullen gaan. Sterker nog, ze beloven me dat ik binnen vier uur vanaf het eerste contact een vrouw 'all the way' kan versieren. En ze zijn niet de enigen; wereldwijd heerst er een subcultuur van mannen die zo gedrild worden dat ze daarna precíes de juiste knoppen in het vrouwenhoofd indrukken, waardoor de dame in kwestie vervolgens als een blok voor je zal vallen. De theorie heb je kunnen lezen in ons artikel 'Hoe word ik een player?' (FHM56). Vandaag is het tijd voor een uitgebreid stukje praktijk.

DE DOCS

Ik lees m'n laatste aantekeningen uit het artikel en het boek Het Spel van journalist Neil Strauss. Neil werd zó opgeslorpt door de levenswijze van het versieren van vrouwen dat hij in de wereldwijde community een goeroe is geworden. Uiteindelijk heeft hij zich gesetteld met de gitariste uit Courtney Love's band, een beeldschone blondine. Maar niet nadat hij eerst Britney Spears, Courtney Love én een Amerikaanse Playmate of the Year 'gegamed' had. Ik word ondertussen een beetje nerveus. Wat een glamour zit hier aan vast – ik word straks geïntroduceerd tot een geheim genootschap van mannen-die-alle-vrouwen-inclusiefde-jouwe-kunnen-krijgen.

De lobby van Holland Casino, Rotterdam. Hier is het waar ik de meesterverleiders ga ontmoeten. Een stevige kerel, strak in het pak, komt op me afgelopen. "Sander van FHM?", vraagt hij me met Rotterdamse tongval. Nog vóórdat ik kan antwoorden gaat hij door. "Ik ben Alphadoc. We zijn hier op straat aan het 'approachen' met wat studenten en we gaan jou ook leren hoe je dat doet." Op straat zie ik mijn medecursisten en doc, de tweede 'PUA', een lange kerel met een openhangende lange jas over een onmogelijke wollen trui die doet denken aan een koeienhuid. Als finishing touch draagt hij nog een cowboyhoed ook. Als hij me in het oog krijgt, komt hij woest gebarend op me af. Ontsnappen is onmogelijk. "Jij! Onthoud één ding! JIJ BENT DE PRIJS! Geef me je notitieblok en pen, dan schrijf ik het voor je op zodat je het niet vergeet! Hier, steek in je zak en kijk er net zo lang naar tot je het gaat geloven, zodat de vrouwen die je aanspreekt het óók geloven!"

ALS EEN PAUW

De grootste PUA van de laatste jaren en tevens hoofdpersoon in het boek Het Spel is Mystery, een kerel die je als je hem ziet linea recta naar het gekkenhuis zou sturen. Wanneer hij gaat 'gamen', gaat hij op pad op gouden plateauzolen, een vliegeniersbril en enorme hoed op z'n kop en een speelgoedaapje aan zijn mouw. Ongeloofwaardig, zou je zeggen? Het verschijnsel heet 'peacocking', waarbij alle kleding en accessoires dienen om oogcontact te maken door op te vallen en vervolgens als openingen tot een gesprek. doc is duidelijk aanhanger van deze tactiek. Alphadoc vertelt: "Kijk naar Agotnik. Anderhalve maand geleden kwam hij binnen als nerd. Haha! Ja, je was een nerd, toch? Nu heeft-ie lenzen in plaats van een bril, zijn tanden zijn mooi gebleekt en hebben we mooie peacock-kleding voor hem uitgezocht." En inderdaad, Agotnik is zeker van zijn zaak. Even lang en luidruchtig als doc en met een zwarte, lange leren jas met opgestikte vlammen ziet hij er op zijn minst... euh, apart uit. Maar het moet gezegd worden: enige vorm van gêne is hem vreemd. Als een zwarte tornado stormt hij door de winkelstraat, her en der vrouwen aansprekend, grappen makend en nummers vragend. Ik doe het hem niet na.

DE SUPERMARKT

De groep verzamelt zich. Naast Agotnik is er nog Breeze, een stille jongen die van spanning elk moment zijn rug lijkt te kunnen breken. En Lynx, een wat oudere versierder met een vriendelijk gezicht, duidelijk op zijn gemak. Alphadoc vervolgt: "Goed, we hebben nu allemaal vrouwen aangesproken op straat, behalve Sander. We gaan nu naar de Albert Heijn, dus pak allemaal een mandje en begin met het approachen van vrouwen. Een supermarkt heeft drie voordelen als je het vergelijkt met een kroeg. Het eerste voordeel is dat het meisje al geïsoleerd is. Je hebt dus vrij spel en hoeft haar niet van haar vriendinnen los te weken. De 'sletfactor' is al uitgeschakeld. Tweede voordeel is dat er geen concurrentie is. In de kroeg wordt ze continu aangesproken door kerels, wat leidt tot het derde voordeel: haar schilden zijn omlaag. Ze zal alleen maar denken dat je haar aanspreekt omdat je bent overmand door verliefdheid. En ook al weet je geen nummer los te peuteren, je zult zien dat ze ervan opfleurt." Nou, Sander wordt hier wel lichtelijk nerveus van. Moet ik nu écht, onder het toezicht van deze gasten, een beetje aan meisjes vragen wat ze gaan eten vanavond? De bonte stoet trekt de supermarkt in. Ik zorg dat ik uit hun buurt ben voordat ik durf te kijken naar een eventueel leuk meisje om aan te spreken. Vreemd. Normaal is het geen probleem om te vragen waar de hagelslag staat, maar nu het ineens móet... Ik voel m'n mandjeshand klam worden en in m'n mandje lijkt opeens tonnen te wegen. Wat zeg ik in hemelsnaam ná mijn nepvraag? Ik zie twee leuke meisjes. De leukste van de twee kijkt me aan en glimlacht. Ik bevries en denk aan de 'drieseconden-regel'. Twee seconden... drie... Vier! Ze draait zich weer naar haar vriendin en zegt iets over melk. Fuck! Ik besluit met een omweg nog eens 'in positie' te komen. Niks. Geen oogcontact. Kans verkeken? Ik ben nu al een slaaf van de theorie, eentje die ik totaal niet beheers. Mooi excuus. Ik spreek mezelf moed in: "Dit is niet mijn terrein. Wacht maar: vanavond in de kroeg, dán zal ik ze eens wat laten zien!" Ik vind mezelf een lafbek.

Lachend om mijn 'staart tussen de benen'-tactiek zegt Alphadoc: "Kom, we gaan kleren kopen. Je moet opvallen en alfakleren dragen, dan vóel je je ook alfa." We komen in een winkel waar deze GGG (Gemiddelde Gefrustreerde Gast – vanaf nu mijn schuilnaam) normaliter nooit zou komen. Leren jassen en broeken, shirts met gouden prints die 'BANDSLUT' schreeuwen en overhemden met hysterische prints waar een Hawaïaan spontaan van zou huilen. Kleurige kleding is nooit mijn ding geweest, dus laat ik Alphadoc me overhalen een lange leren jas te passen. Ik bekijk mezelf in de spiegel en besef me dat ik van alles ben, behalve mezelf en wat iedere vrouw me ooit geleerd heeft over kleding. Collega-student Breeze koopt een slick bloesje en een enorme halsketting. Goedkeurend nemen de docs hem op, en verdomd als het niet waar is: zijn lichaamshouding wordt anders. Zelfverzekerder. Lynx en ik besluiten echter dat peacocken niet ons ding is en dat we gewoon liever vanuit de schaduw opereren.

HYPNOTISEREN

Tijdens het eten spreek ik Lynx en Breeze. Lynx blijkt ondanks zijn bescheiden houding en voorkomen een heuse killer op het gebied van vrouwen versieren. "Ik ben met de Dating Doctors mee omdat ze je pushen contact te maken op straat en in de kroeg. Ik ben erg actief met internetdating en dat gaat me heel goed af. Sinds ik de achtergrondtheorieën van het versieren ken, is mijn minnaarfactor enorm vergroot. Vroeger raakte ik altijd bevriend met vrouwen. Dat is ook prima, maar niet als het je doel niet is. Wat je vooral leert is de tijd tot actie verkorten. Een date heb ik tegenwoordig al na twee mailtjes en de tijd van nul tot sex is gedecimeerd. Waar deze jongens je niet in trainen, maar wat ik erg handig vind, is 'NLP' [Neuro-Linguïstisch Programmeren], een techniek die losjes gebaseerd is op hypnotische patronen. Het is onvoorstelbaar wat je daarmee kunt. Je gelooft het niet voordat je het hebt meegemaakt."

BIERTJE DAN MAAR?

Breeze, met zijn nieuwe outfit, vertelt openhartig: "Ik heb nog nooit een vriendin gehad en verder dan zoenen ben ik eigenlijk nog niet geweest. Ik heb moeite met approachen en als ik eenmaal in een gesprek zit, vind ik vooral het 'escaleren' moeilijk, zodat er eigenlijk nooit iets gebeurt." Ik ben benieuwd of heel veel bier drinken een optie is. Zo gaat FHM altijd op jacht. Een paar drankjes kunnen helpen, zo vinden ze allemaal. Maar dat is niet de kunst van het gamen. Het gaat erom dat het gevoel dat het meisje dat je aanspreekt niet de enige hoeft te zijn vanuit jezelf komt. Met drinken wek je kunstmatige onverschilligheid op en geen enkele vrouw houdt van zatte mannen. Dat is wat 'AFC's' doen – zich volgieten en vervolgens alleen maar blauwtjes lopen.

GEEF BEVELEN!

In de eerste kroeg bestel ik bier voor iedereen. De docs vinden dat ik een betere nickname moet kiezen. GGG is niet alfa. Grappig, maar hij geeft me geen goed gevoel. Ik laat me vertellen dat ik mezelf moet visualiseren als een koning. De man die alle vrouwen kan krijgen. Ik stel mezelf tot doel dat ik me na vanavond 'El Matador' mag noemen. Eerst zien, dan geloven. doc kijkt om zich heen naar potentiële 'sets', ziet nu nog niets interessants en vertelt: "Je zult merken dat vrouwen je testen, zowel in relaties als bij het versieren. Laat je daar niet door afschrikken en lul vooral niet mee. Vrouwen houden niet van watjes, dus geef tegengas. Je moet niet bang zijn om voor het moment een vrouw te 'verliezen'. Op het moment dat het je geen sikkepit kan schelen, ga je enorm veel vrouwen versieren. Denk maar eens na; de vrouwen die jij lelijk vindt, díe willen je juist. Omdat je daar op een alfamanier mee omgaat. Durf dat om te zetten naar de vrouwen die je wél heel graag wilt. Nog een voorbeeld: als je bijvoorbeeld met een date een restaurant binnengaat, ben je galant én geef je bevelen. Jíj bepaalt waar jullie gaan zitten, jíj schuift de stoel naar achteren waar je wilt dat ze gaat zitten. En zij denkt: wat is ie galant, en ondertussen krijgt ze bevelen naar haar hoofd geslingerd. Je moet zoveel mogelijk op die biologische knoppen blijven rammen."

We zijn inmiddels twee biertjes verder en Alphadoc vindt het nu welletjes: "Je hebt je nu lang genoeg verscholen achter je journalistenrol. Zie je die twee vrouwen daar? Ik wil dat je daar naartoe gaat en een approach maakt." Ik zie ze. Ze zijn minstens honderd jaar oud en afgezien daarvan absoluut niet mijn types. "Dat maakt niet uit," vervolgt Alphadoc, "Het gaat erom dat je van je angst afraakt. Ga maar – maak hun dag maar goed en scoor een e-mailadres. Dan kun je ze nog altijd een vies filmpje mailen! Maakt toch niet uit? Je wilt ze toch niet!" Dit is helemaal niet mijn stijl en al deze lessen maken me alleen maar verwarder. What the hell is er met me aan de hand? Ik besluit dat ik juryvrees heb. Een woord, zojuist zelf bedacht en wéér een excuus om niet tot actie over te hoeven gaan. Ik bestel bier en drink alleen. Mijn partners in crime zijn als een zwerm hongerige meeuwen op een Turks vrijgezellenfeestje gedoken en zitten hysterisch lachend en pratend tussen, over en aan de kirrende vrouwen.

EL MATADOR

De tweede kroeg. Híer moet het gebeuren. Ik verman mezelf en denk: ik ben de prijs! IK BEN EL MATADOR! Resistancio esta futilido! Maar eerst een cervesa. Wat kan ik goed Spaans, bijna net zo goed als tijd rekken. Toch, dit is meer 'my kind of bar' en ik voel me eigenlijk best lekker. De docs en Agotnik leggen zich meteen toe op het versieren. Lynx, Breeze en ik gluren samenzweerderig om ons heen. Waar zijn de sets? Wie gaat het worden? En vooral: wie krijgt deze prijs? Tegenover ons aan de bar zitten twee blonde meiden van het kaliber 'out of my league', en ze zijn bovendien driftig met elkaar in gesprek boven hun cocktails. Een klassieke 'gesloten set'. Ze zitten met hun rug naar het publiek en zijn in gesprek. Geen situatie voor beginners dus. Wacht... Keek die ene nou? Ik besluit dat dit 'm gaat worden. Ik loop om de bar naar ze toe met in m'n kielzog mijn wingmen. "Ik ben de prijs, jullie zijn blij dat ik met je wil praten", denk ik nog snel. Wat een gelul. Ik ga tussen hen in staan, leg ter introductie mijn handen op hun schouders en open redelijk cliché:
GGG: Jongens [ik bedoel meisjes, maar dat klinkt zo obvious], ik heb een vrouwelijke mening nodig...
MooiMeisje 1: Wat zeg j... [Ik onderbreek haar, gelezen in Het Spel]
GGG: Ik heb namelijk een probleem. Zie je mijn gebit? Echt lelijk. Ik ben namelijk net weer vrijgezel en wil weten wat een grotere afknapper is: een beugel of een paar kromme tanden. [Zelfspot wekt vertrouwen en elimineert in eerste instantie het idee dat ze versierd worden. Wat ben ik toch een ontzettende gladjanus!]
MooiMeisje 1: Ik versta er geen hol van! Wat wil je nou?
MooiMeisje 2: Hm, laat eens zien? Doe je mond eens open? Nee hoor, niks mis mee. Ach, weet je wat erg is? Zwarte tanden of een pokdalige huid! [Strijkt over mijn wang] Maar daar heb jij geen last van!
GGG denkt: *Fuck, kino! Wat... hoe... Het hele ritme ligt in de war!*
GGG: Nou, ik had hier wel een soort puistje, zie je?
MooiMeisje 2: Nee joh, da's toch helemaal niet erg? Nee, je ziet er goed uit hoor!
MooiMeisje 1 tegen 2: Wat wil-ie nou? Ik snap er helemaal niks van!
MooiMeisje 2 tegen 1: ...
Ik herinner me dat het een goed idee is om na een sterke introductie afstand te nemen. Dat doe ik en ik realiseer me dat deze twee meisjes eigenlijk heel open en vlot waren, al dacht ik van tevoren dat het twee arrogante blonde dickteasers zouden zijn. Toch wat geleerd: je eigen geest en je aannames houden je graag tegen en het is raadzaam verstaanbaar te praten. Net als een echte vent.

I ROCK!

De avond vordert en ik besluit alle mooie meisjes die ik zie te 'openen', en het gaat goed. De koudwatervrees is weg. Ik doe mijn rondjes door de kroeg en keer regelmatig terug om de meisjes die ik heb aangesproken te peilen of ze me nog steeds interessant vinden. Mijn zelfvertrouwen groeit. Ik heb een opening gevonden die me goed ligt; mezelf een beetje afzeiken om niet als bedreiging over te komen en waardoor de vrouw in kwestie eigenlijk een rol als 'jurylid' krijgt. Alles gaat goed en ik word stukje bij beetje meer 'El Matador'. Tótdat ik me besef dat ik niet gewoon een leuke jongen ben met een goed praatje. Ik ben namelijk een leuke jongen met een goed praatje die op de voet gevolgd wordt door een fotograaf met een enorme lens en flitser. Geen wonder dat ik interessant ben. Ik lijk wel een of andere beroemdheid met mijn eigen paparazzo. Dit, lieve lezers, noemen we in het spel 'Social Proof': iets of iemand in je omgeving bevestigt jouw waarde. En waarom zouden we dat niet in ons voordeel gebruiken? El Matador en zijn fotograaf leven zich in hun rol in. Het personeel van de Sorbonne ziet dat er iets aan de hand is en wil er het zijne van weten. Het bier vloeit rijkelijk, foto's worden gemaakt voor de site van de kroeg, mooie meisjes willen weten wie we zijn en vragen waarom ik zoveel gefotografeerd word. I rock! Goedkeurend zegt Datingdoctor: "Zie je dit? Je Social Proof is hoger dan dat van de barmannen. Ze maken foto's van jóu, en dat heeft zijn effect!" Ik merk het. Verschillende meisjes komen naar me toe om eens uit te checken wat er nou aan de hand is en ik maak praatjes, véél praatjes. Omdat het tot nu toe alleen maar bij praatjes blijft, keer ik terug naar MooiMeisje 2. Ik moet even een bevestiging hebben, of misschien zoek ik wel een teken dat ze me leuk vindt om vervolgens door te stomen naar de volgende stap: zoenen! Of minstens toch een telefoonnummer. Ik spreek haar wederom aan en denk zowaar een alleraardigst-en-niet-teverliezen psychologisch spelletje te spelen: ik vraag haar met welk dier ze me zou vergelijken. Dan kan ik min of meer bepalen hoe leuk of gevaarlijk of lief of woest aantrekkelijk ze me precies vindt.

DE APOTHEOSE

Uiteraard bestaat er geen twijfel over dat ik een vervaarlijke predator ben. Een leeuw. Een tijger, of een arend. Desnoods een gier. Ik vraag het haar. Ze zegt: "Een dier? Hmmm... Ik weet het! Net zoals in de reclame, zo eentje die steeds van kleur verandert!" Ik heb geen idee waar ze het over heeft. "Een rood-geel-groen-geel-rood-paars fruitijsje?", vraag ik verward. "Nee, die van Red Band of zo. Een kameleon! Je past je goed aan en je lult met iedereen mee." Lekker imago heb ik daar neergezet. Een vliegenetend, geschubd reptiel met asymmetrische ogen. Ook mooi. Ik druip af – en al bedoelde ze het vast niet verkeerd, het was niet wat ik wilde horen en dacht nodig te hebben. Ik zie mijn collega-versierders en meesterversierders openen, lachen en zoveel mogelijk nummers scoren. Breeze heeft mijn MooiMeisje 2 weten te boeien, Lynx is ongetwijfeld met zijn hypnotische krachten aan het werk, Agotnik en de meesters zijn even later spoorloos verdwenen. Ik sta alleen, als voormalig middelpunt van de avond. De muziek bonkt in mijn hoofd, de kroeg draait en mensen duwen me opzij. Ik neem een slokje lauw bier, wat me direct kotsmisselijk maakt. Ik wil weg. Ik ben dronken en heb mezelf na een moment van succes af laten glijden tot mijn AFC-niveau van voorheen. Lachend trekt de stoet versierders langs me, op weg naar de uitgang. "Ga je mee? We gaan naar de volgende party!" Ik bedank. "Hier heb ik mijn lijntjes uitstaan, dus hier ik ga het proberen", zeg ik zo alfa als ik kan. De werkelijkheid is dat ik het gevoel heb helemaal geen kans meer te maken. Al is het maar omdat ik de zin 'Schevenings schetende schoffelaars schoppen schuiten' niet meer zonder tongblessure zou kunnen uitspreken. En de ervaring leert nu eenmaal dat dát mijn breekpunt is om het niet meer te proberen, maar totaal AFC aan de bar te gaan hangen met vrienden, pratend over vrouwen die we toch nooit gaan versieren. Het is mooi geweest. In de nachttrein naar Amsterdam suist mijn hoofd en zit ik, ruikend naar bier en rook, te concluderen dat ik nog lang geen PUA ben. Ik heb geen nummers, maar best wat meisjes hebben mijn kaartje. Dat namen ze aan omdat ik hun goedkeuring nodig heb voor de genomen foto's. Tot nu toe heb ik nog niks gehoord... Linda, Marieke, Marsha, Kim, Maaike, Simone: BEL ME!

TERMINOLOGIE

Drie-seconden-regel:

Na oogcontact moet je binnen drie seconden handelen. Zo niet, dan is je kans verkeken.

AFC:

Average Frustrated Chump (Gemiddelde Gefrustreerde Gast).

Alfa:

Een echte man. Géén watje. Jíj zet de lijnen uit. De wereld draait alléén om jóu. Jíj bent de prijs!

Approachen:

Het benaderen van een meisje en een gesprek beginnen.

Escaleren:

Een leuk gesprek omzetten in een klik, het gevoel van vertrouwen wekken en tenslotte verleiding.

Kino:

Overgaan tot lichaamscontact.

Sletfactor:

Sociale controle bij vrouwen onderling. Ze zal niet snel tot actie overgaan of je afwimpelen om het feit 'wat de rest wel niet zal denken'.

Shittest:

Een test die vrouwen vaak loslaten op mannen in relaties en in de kroeg. Ze kijken of jij ze wel aankan.

Set:

Het meisje waar je op af wilt.

PUA:

Pick Up Artist (meesterversierder).

Wingman:

Een vriend die je introduceert of 'de lastige vriendin' bezighoudt terwijl jij ondertussen je set doet.

DE MEESTERVERSIERDERS

• ALPHADOC
  Manager, 43 jaar
  Tactiek: Snel isoleren op elke plaats en het oud-Hollands verleiden door afwisselend grappig en brutaal te zijn.
  Pick-up tip: Op straat en in de supermarkt
• DOC
  Vertegenwoordiger, 35 jaar
  Tactiek: Luidruchtige openingen en de kunst van het 'peacocken'
  Pick-up tip: Vriendinnen van vrienden

DE LEERLINGVERSIERDERS

• BREEZE
  20 jaar, student, eerste keer
  'Ik ben nog niet verder geweest dan zoenen.'
• LYNX
  40 jaar, hovenier, eerste keer
  'Het benaderen vanuit het niets is moeilijk.'
• AGOTNIK
  42 jaar, ondernemer, anderhalve maand in the game
  'Ik werd te vaak na maanden opeens een vriend.'
• GGG (Gemiddelde Gefrustreerde gast)
  30 jaar, redacteur FHM, eerste keer
  'Ik heb nog nooit een openingszin gebruikt.'

BRONNEN

Expertise van de Datingdoctors (www.datingdoctors.nl)
The Game (Het Spel) van Neil Strauss
www.venusianarts.com
FHM56 'Hoe wordt ik een player'

©2007 FHM (www.fhm.nl) / Dating Doctors